Ubrzo nakon što su se planete formirale pijre 4 do 4,5 milijardi godina, spoljašnji Sunčev sistem je doživio period ekstremnog haosa poznat kao nestabilnost po Nica modelu. Tokom ove ere, orbite Jupitera, Saturna, Urana i Neptuna su se drastično promjenile, postajući veoma nestabilne.
Bliski susreti bili su uobičajeni, pri čemu su se džinovske planete krajnje približavale jedna drugoj i privlačile jedna drugu moćnim gravitacionim silama. Ovo haotično kretanje je na kraju dovelo do toga da se planete smjeste na svoje trenutne pozicije. Međutim, naučnici se dugo pitaju kako su njihovi regularni mjeseci preživjeli ove silovite promijene
Da bi saznali što se dešavalo, naročito sa mjesecima gasovitog džina Jupitera i ledenog džina Urana, istraživači su analizirali 122 kompjuterske simulacije ranog solarnog sistema. Izabrane su među hiljadama opcija pošto reprodukuju ključne odlike savremenog spoljašnjeg solarnog sistema.
Naučnici su koristili softver koji je pratio složene gravitacione interakcije između planeta, mjeseca, Sunca i prolazećih svemirskih stijena tokom miliona godina. Testirali su verzije prošlosti koje su počele sa pet ili šest džinovskih planeta. To je zato što trenutna verzija Nica modela uključuje scenarije sa jednim ili dva dodatna džina koji su kasnije izbačeni iz solarnog sistema.
Kompjuterski modeli su pokazali da je stopa preživljavanja sistema mjeseca Jupitera i Urana bila mala. „Otkrili smo da je vjerovatnoća preživljavanja i za Jupiterov i za Uranov sistem mjeseca manja od 15%“, kažu istraživači. Od svih testiranih scenarija, samo u jednom su prvobitni mjeseci i planete preživneli zajedno.
Kad bi se planete previše približile Uranu, ogromna gravitacija bi skoro garantovala uništenje njegovih mjeseca. Međutim, umjesto da odlete u svemir, oni su se sudarali jedan s drugim velikom brzinom. To je rezultiralo masivnim poljem ledenih krhotina koje su se tokom vremena ponovo spojile. Istraživači smatraju da bi ovo moglo objasniti kako je formiran Uranov mjesec Miranda.
Međutim, ovo nije jedini put da su simulacije otkrile silovitu prošlost njegovih mjeseca. Rezultati pokazuju da su Uranovi mjeseci vjerovatno bili pomjereni do tačke sudara najmanje dva puta: kao rezultat udara koji je nakrivio planetu i kao rezultat nestabilnosti džinovskih planeta.
Iako ovaj rad daje fascinantnu sliku ranog solarnog sistema, istraživači priznaju da simulacije ne mogu da obuhvate svaki detalj i da će biti potrebno još modeliranja kako bi se utvrdila sudbina pojedinačnih mjeseca.
